خاطرات دهه شصت «این بار رضا یکله» تصورش را بکنید غریبهای از یک روستای دور افتاده همچون مرند بیاید تهران و صبحها حوزه و عصرها دانشکده الاهیات دانشگاه تهران مشغول تحصیل باشد و در این شهر بزرگ حتا یکی از بستگان یا آشنایان را نداشته باشد چه جوری زندگی خواهد کرد؟ به اینها اضافه کنید که او یک آرمانگرا ه

در صحرا به دنبال خودم ساعت شش صبح 13 خرداد بعد شببیداری کامل به خواب رفتم. خوابی دیدم معنادار؛ به این صورت که خود را در روستایم یافتم. دیدم که رفتهام به منطقه شورهزار بیآب و علف شروه کند/ روستای شور. تا چشم کار میکند افق باز است و میتوانی دیدهات را به افقهای دوردست بدوزی بیآنکه دیدهات به ج

نجات از پرتگاه طبق معمول در تاریخ 14 خرداد 1396 بعد از اذان صبح خوابیدم. خواب عجیبی دیدم؛ به این صورت که قرار بود در کنار بچههای زیادی در بالکن بدون حفاظ یک آپارتمان چهار طبقه بنشینیم. برای این کار بناچار باید پلههای زیادی را طی میکردم تا برسم به جایگاه خودم. یک نگاهی به وضعیت بچههای کمتر از ده

اسلام همچنان رحیم (تسلیت به بازماندگان شهیدان ترور) داعش بر طبل خشونت میکوبد غافل از اینکه رئوفان عالم نمایندگان اسلام عزیزند و در اسلام رحمت خدا بر غضبش سبقت گرفته است و این قاعده هرگز برعکس نخواهد شد هرچند داعش تا قیامت هم به کشتارش ادامه دهد. پس بیایید همچنان از اسلام رحمانی سخن بگوییم و ثابت کن

نماز رزمندگان و همه غریبانما که در شهرهای شلوغ زندگی میکنیم، در نمازهایمان نمیتوانیم تنهایی خود را احساس کنیم و خود را نیازمندانه در برابر هستی ناب الاهی قرار دهیم و آنگاه با همه هستیمان خود را به آغوش او بسپاریم اما اهل غربت این توفیق را دارند که از هیاهوی زندگی در امان باشند و هنگام گفتوگو با